S.W.A.T - Spowiedź Świra

Nie raz każdy wyobrażał sobie, jakby to było gdyby na całym świecie znikły podziały. Rasizm, ustroje polityczne i granice państw znikają. Powstaje nowe, zjednoczone super państwo zajmujące powierzchnię całego globu. Znika głód, wojny i religia. Wszystko co skłania ludzi do walki, wszystko co dzieli. Zostaje tylko to co łączy, a więc co nas łączy? Wojna, przetrwanie, duma, pyszność? Już nawet miłość zatraciła swoje znaczenie i zostaje wykorzystywane w podstępach dyktatorów i wypowiadane na wiatr co wieje. Ale załóżmy czysto hipotetycznie, że znika wojna, podziały. Istna utopia.
Wizja piękna, ale nierealna.

Dlatego należy mieć wiarę chociaż w zwierzęta, że kiedy my, ludzie, już się wytłuczemy, zagłodzimy, wykrwawimy czy wysadzimy bombami atomowymi, że to właśnie zwierzęta przejmą pałeczkę i stworzą nowy, bezpieczny świat. Choć i ta wizja jest nierealna, bo ludzie, jak karaluchy chyba przeżyją wszystko i wszędzie. Tyle lat wojen, głodu i kataklizmów, a nas jest coraz więcej, i więcej, i więcej… Czy to nie zastanawiające? Zwierzęta wymierają, a my już trwamy tyle lat. Jakbyśmy byli nie z tego świata, upchani w niego na siłę przez jakąś wyższą formę i zmuszeni do życia tu, a my, o tym nie wiedząc, radzimy sobie jak możemy. Eksploatując planetę jak tylko się da.

Dobrym pytaniem jest więc, skąd jesteśmy i po co tu jesteśmy? Nie przynosimy żadnym rasom pozaziemskim ani wyższym formom żadnych profitów, nie uprowadzają nam surowców ani nic w tym stylu. A najwięcej profitów mają tylko głowy państwa, czyli jednostki ani wybitne, ani jakieś specjalne. A my, szara eminencja tego świata po prostu żyjemy i karmimy się ochłapami, zrzucanymi ze stołów ludzi, którzy trzymają władzę w stalowych imadłach. I tylko nie licznym, udaje się zarobić i dorobić.

I dlatego zwierzęta, wydaję się mi lepsze od nas. Choć ja osobiście jeszcze mam wiarę w nas, w ludzi.
Mówcie co chcecie, ale my też jesteśmy zwierzętami.